خودنویسی ها

خودنویسی ها

اینجا پیله کرم ابریشمی ست که؛
هوای پروانه شدن در سر دارد
و
شهادت آغاز پروانه بودن است
من
یک
بچه مذهبی ام؛
و
امروز تولد امام رضا(ع) ست.


+حالا که آخر های محرم است؛
این عکس را می گذارم
به آن امید که اربعین؛
این پاهای پیاده به کربلا رسیده باشند...



+اویِ من ها و منِ او ها و بویِ باران ها
را دسته بندی کردم تا راحت تر بخوانی شان
باشد ان شاءالله باهم برای رسیدن به خدا
رمز دار اند و رمز فقط به روشن های آشنا داده می شود...

پیام های کوتاه
  • ۶ فروردين ۹۴ , ۱۲:۱۴
    آیکن
  • ۲۸ اسفند ۹۳ , ۱۷:۵۳
    آیکن
  • ۲۱ اسفند ۹۳ , ۱۳:۰۶
    آیکن
  • ۱۶ اسفند ۹۳ , ۱۹:۵۰
    آیکن
  • ۱۶ اسفند ۹۳ , ۱۴:۲۴
    آیکن
  • ۱۳ اسفند ۹۳ , ۲۲:۰۲
    روضه
آخرین نظرات
  • ۱۷ اسفند ۹۶، ۱۹:۲۹ - مــ. مشرقی
    آخ آخ ...
  • ۱۰ اسفند ۹۶، ۲۲:۳۵ - مــ. مشرقی
    :))))
با طمئنینه نفس کشیدنم
 نه
 از روی نجابت است
 و
 نه
 از روی آرام بودن...

 آرام،
 آرام
 نفس می کشم
 مبادا
 کنترل اشک هایم
 از دستم برود
 و
 سرازیر شوند...
۲ نظر ۱۳ اسفند ۹۶ ، ۲۲:۴۳
پاک باخته

 دلم می خواهد

 بروم

 بالایِ یک 

 کوهِ بلند

 و 

 سقوط کنم...


 به آن حس رهایی

 به آن ترس دلچسب

 به آن گسستن از همه جا

 به آن فریاد های بی وقفه

 به آن هیجان

 به شدت نیازمندم...

۰ نظر ۱۳ اسفند ۹۶ ، ۲۲:۴۰
پاک باخته

 قلب م

 قلب م

 قلب م

 هر آیینه

 خواهد 

 ایستاد...

۰ نظر ۱۳ اسفند ۹۶ ، ۲۲:۳۵
پاک باخته

  گاهی

 باید 

 غم ها را

 در بقچه های پیچید

 و

 به انتهای دره ای

 پرت کرد...

 

 چه غم دارد

 آنکه 

 ح س ی ن 

 دارد؟!!!!!


 شب جمعه است

 فرار می کنم

 به کربلایت...


 کاش کربلا بودم

 کاش کنار شش گوشه ات بودم...


 بی شک

 می پذیری 

 زیارتم را...


 پناه آورده ام 

 به درگاهت...


 حسین ارباب

 مرا دریاب...

۳ نظر ۱۱ اسفند ۹۶ ، ۰۰:۱۱
پاک باخته
دلم میخواهد
 فرار کنم
 از
 تباهیِ این شهر...
 برم
 نجف
 کربلا
 مشهد
 یا
 حتی قم...
 چند ماه
 بخوانم
 و
 بیاندیشم
 و
 توسل کنم...
 آه
 که
 چقدر 
 دلم
 خلوت می خواهد
 از
 نوع
 عاشقانه اش...
 کاش می شد
 جایی بود
 و
 درس دین و اخلاق
 را
 از الفبایش مشق می کرد..
۲ نظر ۱۰ اسفند ۹۶ ، ۱۳:۳۹
پاک باخته
ح س ی ن 
 جانِ من؛
 آقایِ جوانانِ بهشت؛
 محرم 
 نیست...
 اربعین
 نیست...
 کسی 
 کرب و بلایت 
 نمی آید
 ولی
 من
 قطره قطره
 اشک 
 می شوم؛
 به یادِ شب هایِ زیارت...

 مولایم
 خیلی
 دل تنگم...

 ای 
 دعایِ مستجابِ من
 بخوان
 مرا...
۱ نظر ۰۹ اسفند ۹۶ ، ۰۸:۱۶
پاک باخته

 دلم 

 گرفته...

 دلِ من،

 از

 عالم 

 و

 آدم 

 گرفته...


 کدوم

 گناهم

 من و از تو 

 و

 تو رو ازم 

 گرفته...


 بعضی

 مداحی ها را

 فقط

 باید

 با بعضی صداها

 شنید...

 حتی

 اگر

 اشتباهی 

 باشد...


 +حسین منی و انا من حسین

 عبدالرضا هلالی

۰ نظر ۰۹ اسفند ۹۶ ، ۰۸:۰۸
پاک باخته

 کسی 

 که

 حرف هایش

 را

 حتی

 به خدایش

 نمی تواند 

 بزند،

 حنّاق

 گرفته است

 حتما...

۱۱ نظر ۰۵ اسفند ۹۶ ، ۲۱:۴۲
پاک باخته
امروز
 صدای اذان 
 دلم را پاره پاره می کند...

 موذن کاروان
 اربا اربا شده
 و
 در خیمه ها
 ولوله ای بر پا...

 شبیه ترین به رسول
 جان بابا
 کجا می روی...
۶ نظر ۰۶ مهر ۹۶ ، ۱۹:۰۳
پاک باخته

 گویند:

 عشق آنچه که در دل داری،

 در تو پدیدار می شود...


 من

 اگر به تو مانند شوم...

 الله اکبر

 الله اکبر

 الله اکبر

 .

 .

 .

 چگونه

 می شود

 ذره ای شبیه تو شد...

 تو ای که

 شمر را

 روی سینه ات

 شفاعت می کردی،

 اگر می خواست...

 اگر می خواست...

 اگر می خواست...


 ح س ی ن جان

 این چه عشقی ست

 که

 حتی ذرّه ای

 مرا شبیه یارانت هم نکرد...

 خدا کند

 که هوس نباشد.‌‌.‌.

۲ نظر ۰۳ مهر ۹۶ ، ۰۱:۲۶
پاک باخته

 خواب دیدم

  در دریا بودم

  دریای پر موج

 دریای متلاطم...

 باد های پشت سر هم،

 خوف ناک بود وصف حالم...

 ترسیده بودم...

 دلبسته ی دریا بودم

 ولی

 ترسیده بودم...

 کشتی آمد...

 حالا،

 سوار بر کشتی بودم...

 کشتی که یک پهلویش،

 شکسته بود...

 مرا برد

 برد

 از میان موج هایی

 که

 پی در پی می آمدند،

 برد

 و

 به ساحل رساند...

 چه آرامش عجیبی داشت

 رسیدنم به ساحل...

 بلند شدم...

 دوباره خوابیدم...

 باز همین خواب را دیدم...

 با این تفاوت که این بار

 با همان کشتی،

 دوستانم را

 نجات می دادم...


 +خواب دیدم می روی

 تعبیر آمد میرسی


۱ نظر ۰۱ مهر ۹۶ ، ۲۳:۰۶
پاک باخته
باز هم
 سال نو آمده
 و
 ح س ی ن ؛
 دعوتمان کرده است
 بر سفره اش...

 باز هم
 محرم آمده است
 بهاری که خزان میکند
 عالم را
 در فراقِ ح س ی ن...

 نه!
 نه!
 باز هم
 آماده است
 خزانی که بهار میکند،
 دل های مرده ی ما را...

 شاید هم
 زمستانی
 که سرد می کند
 آتشِ دوزخِ تابستانِ سوزانِ گناه آدمیان را...

 می شود
 تابستانی باشد
 که
 آفتابش ذوب می کند
 دل هایِ یخ بسته و زمستانی ما را
 در عشق ح س ی ن...

 مهم نیست چه فصلی ست...
 مهم 
 این است
 که
 ح س ی ن 
 آمده است
 تا
 بخرد ما را برای خودش
 برای خدا...
 باز هم 
 به رسم هر سال
 کشتی نجاتش را
 در این بحر روان ساخته
 تا
 جا مانده های سال های قبل را 
 برساند به ساحل کرب و بلا...

 امسال را غنیمت بدان
 نه برای اینکه
 سال بعد کشتی نباشد
 نه...
 
 برای آن
 که
 شاید سال بعد
 تویی نباشی
 که
 سوار بر کشتی اش شوی 
 و
 به ساحل برسی...

 + دعاگویتان هستم
 در این شب های رحمت دعایمان کنید...
 + آجرک الله یا بقیه الله...
۱ نظر ۳۱ شهریور ۹۶ ، ۱۷:۳۵
پاک باخته

 همیشه

 باید

 و

 باید

 و

 باید...

 رویِ 

 این کره خاکی

 یک نفر باشد

 که

 از نگاهت،

 صدایت

 و حتی راه رفتنت،

 بفهمد 

 در دلِ لعنتیت

 چه می گذرد...

 و

 تمام هستی اش را

 بکار گیرد

 تا حالت را

 عوض کند...

 اگر

 چنین کسی را نداری،

 خودت را

 مرده فرض کن...

۸ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۸:۳۶
پاک باخته
خودکشی 
 یعنی
 کسانی را
 تا سر حد مرگ دوست داشته باشی
 و
 دوست داشتن آن ها
 یک دوست داشتنِ معمولی باشد...
۱ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۸:۳۳
پاک باخته

 من

 شده امروز 

حُنّاق بگیرم از بغض

 نمیزارم این اشکای لعنتی

 جلو هیچ کس بریزه...


 شدم

 همون آدم مغرور قبلی

 که

 درد هاش رو فقط خدا می دونست و خودش...

۰ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۸:۲۲
پاک باخته

 این که

 نمی فهمد،

 یک درد است...

 این که

 توضیح می دهی و باز نمیفهمد،

 دردی عظیم تر...


 بعضی ها را

 انگار،

 تا مستقیم نگویی...


 الله اکبر...

۰ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۷:۲۱
پاک باخته

 خدایا!!!!

 چرا این شهریور نمی بارد...

 هوای خزان زده زندگی ام...

 کمی هم زمستان میخواهم...

 زمستان ی به پاکی برف...

 به سوز و سرمایی؛

 که

 می کُشد،

 هر آنکه را

 بی عشق زنده است...

۰ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۷:۱۵
پاک باخته

 از قولِ من

 به تمام عشّاقِ عالم

 بگویید؛

 گاهی

 یا باید نرسی

 یا دیر تر برسی...

 گاهی 

 رسیدن ها

 از مزه می اندازد

 عشق را...


 +دلتنگ کربلا و بیچاره ی ح س ی ن یم...

 + آقای من مثل همیشه مددی

 

۰ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۷:۰۸
پاک باخته

 دوست دارم

 فرار کنم

 به یک جای جهان 

 که

 هیچ کس مرا نشناسد...

 که 

 هیچ کس، هیچ نپرسد...

 و 

 شروع کنم

 از صفر...

 از لحظه تولد...

 باید 

 کوبید

 و

 ساخت

 و

 دوباره ادامه داد...

۱ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۷:۰۴
پاک باخته

 این که

 غذام بشه روزی یک وعده به زور‌‌‌...

 این که

 رنگم بشه زرد مایل به کبودی...

 این که

 دو دست لباس رو هی بشورم و بپوشم...

 این که

 به ظاهرم هیچ توجهی ندارم...

 این که

 به سکوت تمایل بیشتری داشته باشم...

 این که

 آدم گریز شدم...

 این که

 صبرم دیگه صبر ایوب نیست...

 این که

 به احساس پوچی برسم...

 این که 

 صدام بلند تر از ادبم بشه...

 تنها

 و

 تنها

 و

 تنها

 نوید این رو میده

 که

 آرزوهام تباه شد..

 که

 دوباره برگشتم به دورانی که هیچ هیجانی ندارم...

 که

راست میگن علائم افسردگی احساس میشه...

۰ نظر ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۶:۵۵
پاک باخته